Teatr WitkacegoTeatr im. Stanisława Ignacego Witkiewicza mieści się na ulicy Chramcówki 15 w zaadoptowanej sali teatralnej w budynku będącym dawnej Zakładami Wodoleczniczymi doktora Chramca. Gmach powstał w roku 1910 na miejscu spalonego drewnianego domu. Zakład pełnił swą rolę do roku 1916, kiedy to w wyniku kłopotów finansowych został przejęty przez PCK. Od tego czasu budynek mieścił różnego rodzaju sanatoria lub domy wypoczynkowe a dziś działa tam hotel Chałubiński.

Początki teatru w Zakopanem

Na początku zawodowy teatr w Zakopanem (pierwsza scena mieściła się w Morskim Oku na Krupówkach), borykał się z różnymi problemami. Mimo, że Zakopane odwiedzali znani w tamtych czasach aktorzy (Towarzystwo Teatralne powstało w 1925 roku), Modrzejewska, Solscy, Węgrzyn. Na scenie dominowała przez długie lata tematyka regionalna, poza sztukami związanymi z legendami i zbójnikami nie przedstawiano nic ambitnego.

Teatr Witkacego

Teatr Witkacego

Teatr Witkacego (fot. ToSter, WikiMedia)

„Dzieło sztuki powinno być tak tajemnicze w swojej prostocie czy komplikacji, jak tajemniczym jest każde żywe stworzenie takie właśnie a nie inne. Jak kwiat wyrasta z danej rośliny, tak naturalnie powinno powstawać dzieło sztuki z człowieka”. Przytoczone słowa Stanisława Ignacego Witkiewicza stały się mottem Teatru im. Stanisława Ignacego Witkacego w Zakopanem, zwany Teatrem Witkacego.

Założycielami teatru są absolwenci Wydziału aktorskiego i reżyserii dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Swoją działalność teatr zaingerował w roku 1985 sztuką „Witkacy- Autoparodia. Niesmaczny góralsko- ceperski skecz Zakopiańczykom (prawdziwym?) poświecone”. Sztuka o dość długiej nazwie została przedstawiona w setna rocznicę urodzin patrona teatru.

Założyciele teatru dużą wagę stawiają na kontakt widza z aktorem oraz na „tu i teraz”. Jednym z założeń teatru jest odkrywanie i nawiązywanie do dziedzictwa kulturowego. Aktorzy starają się zachować wszelkie wartości duchowe i materialne.

Obecnie w skład zespołu wchodzi 14 aktorów m.in. Joanna Banasik, Łukasz Chojęta, Katarzyna Pietrzyk, Marek Wrona, Jaga Siemaszko.

Poza cyklicznymi spektaklami Teatr Witkacego organizuje spotkania aktorów z widzami. Specjalnie przygotowane warsztaty mają na celu przybliżenie podstawowych technik pracy aktora, pracę nad koncentracją i pamięcią, pracę nad świadomością własnego ciała, naukę oddechu i poprawnej dykcji, zajęcia z interpretacji tekstu oraz ćwiczenia na pobudzenie wyobraźni i pamięci.

Ogólnym tematem warsztatów jest odnalezienie równowagi ciała i duszy. Zajęcia odbywają się w grupach kilkunastoosobowych i prowadzone są w kierunkach ruchowych, głosowych, tekstowych i sceny Witkacego.

Repertuar

Prezentowany repertuar jest różny, przez Gombrowicza, Dostojowskiego do przedstawień stanowiących podstawę, czyli dramatów Witkacego. Czasem trudno odróżnić tutaj rzeczywistość od przedstawienia, wnętrza, nastrój i zaangażowanie aktorów powodują, że widz zostaje „wchłonięty” w przedstawianą sztukę. Całość dopełniają wystawy plastyczne i koncerty muzyczne (występowali tu m. in. Stanisław Sojka, Michał Bajor czy Kora). Bilety można kupić w siedzibie teatru na godzinę przed rozpoczęciem przedstawienia.

Stanisław Ignacy Witkiewicz (1885 – 1939)

Stanislaw Ignacy Witkiewicz

Stanislaw Ignacy Witkiewicz (fot. ze zbiorów Jadwigi Witkiewiczowej)

Większość życia spędził w Zakopanem, gdzie tworzył. Był pisarzem, dramaturgiem, filozofem, krytykiem i malarzem. Uważany za jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku. Jako człowiek, niezwykły, sprawca niezliczonych skandali. Chadzał po Zakopanem w jaskrawych swetrach i skarpetkach na przekór panującej modzie. Potrafił przyjmować gości w piżamie i sikać do nocnika na ich oczach. Wzbudzał podziw, lęk, zakłopotanie a czasem odrazę.

Pierwszy debiut związany ze sztuką Witkacy zanotował w wieku 15 lat, jako ilustrator w „Przeglądzie Zakopiańskim” a dwa lata później jego prace wystawione zostały na wystawie prac plastycznych. Później podróżował po europie i studiował na ASP po okiem Mehoffa. W 1914 roku, po samobójstwie swojej narzeczonej, załamany, wyruszył wraz z antropologiem Bronisławem Malinowskim do Australii.

W czasie pierwszej wojny światowej zaciągnął się do carskiego pułku gwardii. W Rosji przeżył też rewolucję październikową. W 1918 roku powrócił do Zakopanego. Większość powieści i dramatów powstała w latach 1918 – 1926. W 1925 zainicjował powstanie Towarzystwa Teatralnego, gdzie reżyserował własne dramaty. Zakopane służyło Witkiewiczowi, jako inspiracja, tu malował pejzaże i fotografował, głównym źródłem utrzymania była Firma Portretowa, prowadzona od 1924 roku, gdzie powstało około trzech tysięcy obrazów.

Wybuch II wojny światowej zastał Witkiewicza w Warszawie, nie mogąc zaciągnąć się do wojska, wyjechał na wschód na Polesie. 18 września 1939 roku, na wieść o wkroczeniu wojsk radzieckich do Polski popełnił samobójstwo.

[Głosów:0    Średnia:0/5]
  •  
  •  
  •  
  •  
  •